Ήθελα απλά μια γλυκιά σου κουβέντα

Η Ευθύνη

Μα κι αν ακόμη τη ζωή φοβάσαι να αντικρίσεις


Πέσε κοιμήσου απόψε και το πρωί θα το’χεις ξεχάσει


Πως ντρέπεσαι για την κατάντια των καιρών


Πως νιώθεις άχρηστος κι ανίκανος να θρέψεις τα παιδιά σου


Δεν φταις εσύ, το κράτος λες πως φταίει


Μα αν εσύ δεν είσαι το κράτος, τότε ποιος άφησε τους δεσμώτες να σε δέσουν;


Μην ανησυχείς, πέσε κοιμήσου κι απόψε άμοιρος ευθυνών


Εσύ γρήγορα θα φύγεις


Για τα παιδιά σου φρόντισες να πληρώσεις την τράπεζα


Τα υπόλοιπα θα τα βρουν μόνα τους


Εσύ άλλωστε έζησες κατοχή και πείνα και δικτακτορία


Και τα εγγόνια σου καλόμαθαν, έχεις δίκιο...


Τους πέφτει πολύ η τόση καλοπέραση


Πρέπει κι αυτά να μάθουν τι είναι η μπομπότα


Πως είναι να απαρνιούνται την ζωή


Γιατί άλλωστε να ζήσει κανείς καλύτερα απο σένα;


Κι εσύ προσπάθησες κι ό,τι καλύτερο μπορούσες το ‘κανες...


Ψήφισες άλλωστε αυτούς που πιότερα έταξαν...

Τόσο απλά...

Όπως σου αξίζει σ'αγαπώ

Γυμνή στο κρεβάτι μου, με τον φθινοπωρινό αέρα να γλύφει την πλάτη σου

και να με χτυπά στο πρόσωπο

Να περιμένουμε την πρώτη βροχή

Να λαχταράμε την μυρωδιά του βρεγμένου χώματος

Να φωνάζω πόσο σε θέλω, αλλά εσύ να μην ακούς τίποτα

Να παρακαλώ να μην φύγεις ποτέ

Να φαντασιώνομαι πως εδώ ανήκεις

Να με ρωτάς τι θα κάνω μαζί σου

και να σου λέω πως μαζί σου απλά θα Είμαι

Να αποκοιμιέσαι στον καναπέ κι εγώ να σε χαζεύω απ’την απέναντι καρέκλα καπνίζοντας

Να θέλω να σε ξυπνήσω μα να διστάζω να διαταράξω αυτήν σου την γαλήνη

Να μου ζητάς να κάνουμε έρωτα κι  εγώ να αρνούμαι

Να νομίζεις οτι αρνιέμαι εσένα, αλλά εγώ εμένα αρνιέμαι

Να αναρωτιέμαι πως αντέχεις τα ακροπατήματα μου, αλλά εσύ να είσαι σίγουρη οτι πατώ γερά

Να σκύβω να σε φιλήσω και να μη μπορώ, γιατί σε μυρίζω

κι η μυρωδιά σου -υπέροχη πάντα, όσο εσύ- μου κόβει την ανάσα

Να σου λέω πως σ’αγαπάω, μα εσύ να φοβάσαι πως είναι ψέμα και να με ρωτάς ξανά και ξανά

Να ξεχνώ με το χαμογελό σου όλη μου την θλίψη

Να βυθίζω στα μάτια σου το βλέμμα μου και εκεί να χάνονται του χρόνου τα σημάδια

Να μου τραγουδάς κι εγώ να αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά σου σαν παιδί με άγνοια κινδύνου

Να ανοίγω την πόρτα μου αξημέρωτα και να σε βλέπω ιδρωμένη να στέκεις απ’εξω

Να σε σφίγγω πάνω μου και να σε φιλώ απεγνωσμένα, σα να προσπαθώ ανάσα να πάρω

Να σ’αγαπώ δίχως να κρύβω τίποτα

δίχως να νοιάζομαι ή να ζυγιάζω

Να σ’αγαπώ όπως σου αξίζει...

Οι Γείτονες Μου

Γυναίκες χειραφετημένες.
Γυναίκες τακτοποιημένες.
Με το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς ή με το διαμερισματάκι που τους εξασφάλισε ο σύζυγος - μπάτσος στον 1ο.
Γυναίκες και άντρες των γειτονιών της Αθήνας.
Με τον Πλούταρχο στην διαπασών και την ηλεκτρική σκούπα ανα χείρας. Με το κλαρίνο για παντιέρα.
Με το ξανθό βαμμένο κοντοκομμένο μαλλί και την κόκκινη τούφα ως επίφαση ανεξαρτησίας και προοδευτικότητας.
Με την νεύρωση, τις φωνές και τα ξεσπάσματα να ξεχειλίζουν από παντού.
Με τον τηλέφωνο της Χρυσής Αυγής στο speed dial του κινητού τους.
Με το βρώμικο τηγάνι τους και τον ιδρώτα πάνω τους άβγαλτο για μέρες.
Με την αδιακρισία τους και το κουτσομπολιό τους. Τον μικροαστισμό και την κλεμμένη γλάστρα έξω απ'την πόρτα μου.
Έλληνες, ως επι των πλείστων.
Απόγονοι του Περικλή και της Ασπασίας.
Με ανδρισμό περίσσιο.
Με κατινιά περίσσια.
Με πολλές άγνωστες λέξεις, όπως η ανθρωπιά, ο ουμανισμός,η ευγένεια.
Με πολλές γνωστές, όπως μαλάκας, αρχίδι, φύγε, αντε γαμήσου.

Πριν μερικά βράδια άκουσα κάποιες απο αυτές να εκφέρονται δυνατά έξω στον δρόμο.
Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω έναν μετανάστη πεσμένο στα τέσσερα έξω απο την είσοδο της πολυκατοικίας μου.
Είχε ανοίξει τα ρολόγια της ΕΥΔΑΠ και προσπαθούσε να πιεί νερό.
Οι γείτονες μου φώναζαν απ'τα μπαλκόνια όσες λέξεις ήξεραν.
Του έδωσα νερό. Μου ζήτησε φαϊ.
Έδωσα ό,τι είχα…

Κάθε λέξη παραπάνω είναι περριτή.

Πηγή: http://www.4queers.gr/

η πιο όμορφη πουτάνα...

Την αυτοδιάθεση του κορμιού σου την βάφτισαν πουτανιά.

Και ξέρω πως όσο κι αν λες οτι δεν σ’ακουμπά, κάποτε το πήρες τοις μετρητοίς...

Πες τους σε παρακαλώ οτι για μένα ήσουν η πιο όμορφη “πουτάνα”...

Κι ίσως εγώ να ήμουν η πιο ανήθικη πρόταση που σου έγινε... 

Γιατί τίποτα άλλο στον έρωτα που τόσο προφασίζονται δεν είναι ηθικό πέρα απο τα γυμνά σώματα που αδυνατούν να κρύψουν την αλήθεια...

Όσοι δεν την αντέχουν όμως, μεμψιμοιρούν και βαυκαλίζονται.

Και προσπαθούν να σε κάνουν να νιώσεις ενοχές που εσύ μπορείς να αφήνεσαι στην ηδονή ενώ εκείνοι όχι.

Και προσπαθούν να κρύψουν τον λιγοστό εαυτό τους πίσω απ'τους βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς που σου προσάπτουν...

Οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες ή τα χρόνια που περνάμε με τους ανθρώπους που επιλέγουμε να ξαπλώσουμε δίπλα τους είναι το δώρο που κάνουμε ο ένας στον άλλον.

Κι αν ποτέ συναντηθούμε ξανά θα σου κάνω δώρο μια κόκκινη λάμπα... Για να την ανάβεις κάθε φορά που κάποιος δεν εκτιμά το δώρο σου και να θυμάσαι οτι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν τις “πουτάνες” τους...

Πολύ περισσότερο απ' ότι τις "οσίες"... έστω κι αν ήταν δικές τους για λίγες ώρες...

είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή...


...και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά...

...η αγάπη μάς διαφεύγει

κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις...

...κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες.

...καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους

περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση...

...Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει

ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει...

...Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Μυστική αγκαλιά...

Όλα τα φιλιά, όλα τα αγγίγματα, οι λέξεις, οι αναπνοές...

Όλα μυρίζουν το άρωμα σου...

Και σε κάθε βλεφάρισμα ολόκληρη η μορφή σου διαγράφεται...

Έλα απόψε και άσε με να σ’αγκαλιάσω...

Μη μου γυρίσεις την πλάτη για ένα βράδυ... Μην πας στην άκρη του κρεβατιού..

Μείνε εκει και δέξου...

Ξέρω πως ποτέ δεν σου είπαν οτι το αξίζεις, πως πάντα σου έλεγαν οτι οι δυνατοί δίνουν μονάχα... 

Κι όλα όσα σου έδωσαν αργά ή γρήγορα τα προσπέρασες γιατί σε γέμιζαν ενοχές...

Ενοχές που βρέχουν ακόμη τις νύχτες το μαξιλάρι σου...

Σφίξου πάνω μου απόψε... 

Το ξέρω πως το ξημέρωμα θα είσαι πάλι μόνη.

Η νύχτα μας κάνει ευάλωτους...Δε θα το εκμεταλλευτώ...

Πίστεψε με... Το ξέρω... 

Κανείς δε θα το μάθει. Από αύριο θα είσαι πάλι ανέπαφη.

Και πάλι μυστικό θα είναι...

Invitation...

Well she's up against the register with an apron and a spatula,
Yesterday's deliveries, tickets for the bachelors
She's a moving violation from her conk down to her shoes,
Well, it's just an invitation to the blues

And you feel just like Cagney, she looks like Rita Hayworth
At the counter of the Schwab's drugstore
You wonder if she might be single, she's a loner and likes to mingle
Got to be patient, try and pick up a clue

She said "How you gonna like 'em, over medium or scrambled?",
You say "Anyway's the only way", be careful not to gamble
On a guy with a suitcase and a ticket getting out of here
It's a tired bus station and an old pair of shoes
This ain't nothing but an invitation to the blues

But you can't take your eyes off her, get another cup of java,
It's just the way she pours it for you, joking with the customers
Mercy mercy, Mr. Percy, there ain't nothing back in Jersey
But a broken-down jalopy of a man I left behind
And the dream that I was chasing, and a battle with booze
And an open invitation to the blues

But she used to have a sugar daddy and a candy-apple Caddy,
And a bank account and everything, accustomed to the finer things
He probably left her for a socialite, and he didn't 'cept at night,
And then he's drunk and never even told her that her cared
So they took the registration, and the car-keys and her shoes
And left her with an invitation to the blues

'Cause there's a Continental Trailways leaving local bus tonight, good evening
You can have my seat, I'm sticking round here for a while
Get me a room at the Squire, the filling station's hiring,
And I can eat here every night, what the hell have I got to lose?
Got a crazy sensation, go or stay? now I gotta choose,
And I'll accept your invitation to the blues

ένα ευχαριστώ...

Ανεκπλήρωτες προφητείες αδημονούν για εκβάσεις...
Κάλχες ζητούν επιβεβαίωση.
Κι όμως, εσύ φοβίζεις τους φόβους μου... κι έτσι τολμώ.
Με κοιμίζεις ήσυχα και με ξυπνάς γλυκά, ακόμα και τώρα που λείπεις.
Δε μπορεί να ήμουν τόσο λάθος.
Δε μπορεί τόσες μάχες να δόθηκαν αδίκως.
Μάταιος πόνος δεν υπάρχει... έτσι θέλω να πιστεύω.
Όπως και να'χει προχωράω...κι ευτυχώς αναθεωρώ!
Δεν μπαίνεις πάντα λιγότερος σε κάτι καινούργιο... Μερικές φορές, αν όχι πάντα, το παρελθόν όντως, διδάσκει.
Σε ευχαριστώ που ευτύχησα να σε κρατήσω αγκαλιά, να σκουπίσω τα δάκρυα απ'τα χείλη σου, που κοιμήθηκες πλάι μου...
Και ναι...για άλλη μια φορά παλεύω με την ίδια λέξη... που τόσο θέλω να στην πω και τόσο σκαλώνει στα σφιγμένα δόντια μου...

Καληνύχτα...